Udokumentowana historia Anglii zaczyna się od najazdu Rzymian w 43 r. n.e. W 61 r. celtycka królowa Boudikka (Boadicea), która stanęła na czele nieudanego powstania, zdołała zniszczyć ich główny ośrodek administracyjny, Londinium. Mniej więcej 60 lat później dla ochrony prowincji przed atakami z północy cesarz Hadrian kazał przeciąć wyspę od Carlisle po Newcastle murem, którego spore fragmenty zachowały się do dziś. Rzymskie panowanie trwało niemal 400 lat - pozostały po nim liczne warowne miasta, takie jak Londyn, York czy Bath, połączone siecią znakomitych dróg, które przetrwały całe wieki. Nadal można też oglądać pozostałości rzymskich łaźni, amfiteatrów i willi. To również Rzymianie wprowadzili chrześcijaństwo, upowszechnili alfabet i łacinę, ale kiedy opuścili odległą prowincję, zaskakująco szybko utracili w niej jakiekolwiek wpływy.

Anglosasi i wikingowie
Następni najeźdźcy - plemiona Anglów i Sasów - wyparli rdzennych Celtów na zachód do Walii i na północ do Szkocji, zakładając własne królestwa. W połowie IX w. wikingowie z Danii zamiast, jak dotąd, łupić wyspę, postanowili się na niej osiedlić. Król Wesseksu Alfred zwany Wielkim zgodził się oddać im ziemie na północy i wschodzie, zachowując władzę nad resztą kraju. Anglosasi wprowadzili własną religię, wskutek czego jedynymi chrześcijanami pozostali Celtowie. Mnich Kolumba założył klasztor w Lindisfarne w Nortumbrii. w którym powstał przepięknie ilu-minowany ewangeliarz, przechowywany obecnie w Muzeum Brytyjskim. Pod koniec VI w. papież powierzy! Augustynowi (który został pierwszym arcybiskupem Canterbury) misję chrystianizacji Anglii.